Evde konuşuyor ama anaokulunda susan çocuk grup etkinliklerinde ses çıkaramıyor

Çocuğum evde çok konuşuyor, şarkılar söylüyor, hikayeler anlatıyor ama anaokulunda tamamen sessizleşiyor. Grup etkinliklerinde hiçbir şey söylemiyor, öğretmenine bile fısıltı ile cevap veriyor. Anaokulu 1. döneme gireli iki ay oldu ve durum hala değişmedi. Diğer çocuklar ona bir şey sorduğunda başını sallıyor veya cevap vermiyor. Evde "ben evde konuşurum, okulda konuşmam" diyor. Bu durumun normal olduğunu düşünüyorum ama kaygılanıyorum. Evde onu nasıl destekleyebilirim ki okulda da sesini çıkarabilsin? Anaokulunda grup etkinliklerinde çekingen olan çocuk için ne tavsiye edersiniz?

Gelen Cevaplar

Mehmet
Mehmet K. • 16 Kas 2026
Anlattığınız tablo, evde akıcı konuşan bir çocuğun anaokulu gibi belirli bir sosyal ortamda susması, seçici konuşma dediğimiz duruma işaret ediyor olabilir; ancak bunu buradan tanı olarak adlandıramam, bu bilgiler tanı yerine geçmez, mutlaka bir çocuk ergen psikiyatrisi değerlendirmesi gerekir. İki aydır sürmesi ve öğretmene bile fısıltıyla yanıt vermesi, kaygı temelli bir mekanizmayı düşündürür. Bu bir ebeveyn hatası değil; çocuğun mizaç yapısı ve kaygı eşiğiyle ilgilidir. Evde "hadi konuş" gibi ısrarlar kaygıyı artırır, baskı kurmayın. Bunun yerine kreşle iş birliği yapın: - öğretmen cevap alamadığında zorlamasın, fısıltıyı bile olumlu karşılasın - sınıfta önce tek arkadaşla ikili oyun, sonra küçük grup etkinliği şeklinde kademeli bir yol izlensin - evde okul canlandıran rol oyunları oynayın, bu kaygıyı azaltabilir - başarıyı yalnızca "konuştu" diye değil, katılım çabası üzerinden takdir edin. Grup etkinliklerinde çekingenlik her çocukta farklı seyreder; bazı çocuklar aylar içinde açılır, bazıları profesyonel destek gerektirir, şu an kesin söylemek zor. Dil ve ergoterapi desteği bazı çocuklarda ek fayda sağlar ama önce psikiyatrik değerlendirme yapılmalı. Bir çocuk ergen psikiyatrisi değerlendirmesi hem tabloyu netleştirir hem de size somut bir yol haritası çizer.
Aylin
Aylin Y. • 16 Kas 2026
Bunu sadece siz yaşamıyorsunuz, oğlumun ilk kreş yılında biz de tam olarak böyleydik; evde cümleler ardı ardına dökülürken okulda tek kelime çıkmazdı, öğretmeni "hiç konuşmuyor" dediğinde içim bir tuhaf olurdu. Önce şunu söyleyeyim: bu isteksizlik değil, çoğu zaman okulun kalabalığı, beklentisi ve belirsizliği karşısında çocuğun kendini koruma biçimi; anaokuluna gireli iki ay olması da henüz çok erken, bazı çocuklar sesini aylar içinde açar. Evde yapabilecekleriniz somut: - Okulda konuşmayı bir görev gibi değil, oyun gibi ele alın; evde öğretmen ve arkadaş rolleriyle kısa provalar yapın, siz öğretmen olun, o istediği zaman fısıltıyla da olsa cevap versin, fısıltıyı da kutlayın. - Sabah okula giderken günün akışını iki üç cümleyle önceden haber verin: "Bugün halka olacak, sonra resim, sonra bahçe." - Öğretmeniyle iş birliği kurun ve ona şunu açıkça söyleyin: ona doğrudan soru sormasın, grup önünde konuşmaya zorlamasın, yanına bir arkadaş versin, cevap olarak başını sallamasını da kabul etsin. - Evde onun sevdiği şarkıyı, tekerlemeyi küçük bir grupla (bir arkadaş, bir kuzen) söylemesini sağlayın; kalabalık büyüklüğünü o belirlesin. - "Evde konuşurum, okulda konuşmam" cümlesini düzeltmeye çalışmayın, onu duyun; çocuk kendini güvende hissettiği an ses gelir. Baskı ve "hadi söyle" ısrarı tam tersine kilitler. Bu durum haftalar içinde hiç kıpırdamıyorsa ya da çocuk okula gitmeyi tamamen reddediyorsa, çocuğunuzun doktoru ve terapistiyle birlikte değerlendirin; biz o yolda ilerlerken şunu gördüm, iyi bir öğretmen ve doğru bir planla çocuklar kendi hızlarında açılıyor, siz bugün ona güvenli bir liman olmaya devam edin.

Cevabınızı Yazın

Bu soruya yanıt verebilmek ve deneyimlerinizi paylaşmak için giriş yapmalısınız.

Giriş Yap