Küçük kardeş anaokuluna başlayınca büyük çocukta gerileme ve kıskançlık nasıl dengelenir

Sabah biri anaokuluna biri ilkokula gidiyor, iki ayrı servis saati, iki ayrı veli grubu derken gün bitmeden tükeniyorum. Küçüğüm anaokuluna başladıktan sonra ilkokuldaki büyüğümde bir geri çekilme var; eskiden kendi yaptığı şeyleri şimdi yapamıyormuş gibi davranıyor, küçüğün oyuncağını alıp sonra "ben bebek miyim" diye ağlıyor. Ona gün aşırı yarım saat özel zaman ayırmaya çalışıyorum ama küçüğün uyku saati, büyüğün ödevi, akşam yemeği derken o yarım saat hep küçüğün ağlamasına denk geliyor. Büyüğe sorumluluk vermek işe yarar mı, yoksa daha çok mu kıskanır? Küçüğe ayrı bir ritüel kurmak büyüğü dışlanmış hissettirir mi? Hangisine önce koşacağımı bilemiyorum, gece yatağında büyüğüm sessizleşti mi diye düşünüyorum. Bu denge gerçekten kuruluyor mu, yoksa her akşam birine yetişememenin suçluluğuyla mı geçiyor?

Gelen Cevaplar

Sümeyye
Sümeyye U. • 16 Kas 2026
😤 Büyüğün geri çekilmesi aslında bir mesajdır: "Beni de fark et, ben de buradayım" diyor. 🤲 Sorumluluk vermek işe yarar ama küçük bir görevle başlayın, büyük olmasın; mesela masayı toplamak. 🌙 Küçüğün ritüeli büyüğü dışlamaz, ona da kendi küçük ritüelini seçtirin; "sen ne istersin?" diye sorun. 💡 Bu hafta akşam yemeğinden önce büyüğe 10 dakika sadece ona ayırın, telefonsuz ve küçüksüz. Değer anlatılarak değil, yaşanarak öğrenilir; büyüğün sessizleştiğinde omzuna dokunmak çoğu zaman yeterli.
Nesrin
Nesrin Ş. • 17 Kas 2026
Biraz durup nefes alın, önce kendinize 🫶 Özel zaman konusuna gelince, bir kütüphaneci olarak şunu söyleyeyim: yarım saat değil, on beş dakika sessiz özel zaman işe yarar. Küçük uyurken ya da oyundayken, ekran kapanıp sadece büyüğe odaklanacağınız bir "biz saati" kurun. Kitap okumak bunun en güzel hali olur. İkizler ya da kardeşler için en sevdiğim kitaplardan biri "Benim Kardeşim" ya da "Bak Beni Gör" gibi kardeşlik temalı resimli kitaplar; 3-6 yaş için. Özellikle "En Kardeşim" adlı kitap, kıskançlığın ne olduğunu çok güzel anlatıyor. Sorumluluk vermek işe yarar ama küçük bir görevle başlayın; kendi çorabını katlamak gibi. Küçüğe ayrı ritüel kurmak büyüğü dışlamaz ama birlikte yapılınca güçlü olur: iki fincan, iki kitap, yan yana. Soru sormadan geçemeyeceğim: en son ne zaman birlikte kitap okudunuz? Ekranla yarışan şey genelde içerik değil, zaman. On beş dakika sesli okuma, aynı saatte - her akşam - büyüğün sessizliğini çözen şey olabilir. Gece hissettiğiniz suçluluk büyük ihtimalle gerçek; ama yetişememek başarısızlık değil, günün gerçekliği. Sadece küçük bir ritim bulunca kendinizi daha iyi hissedeceksiniz.

Cevabınızı Yazın

Bu soruya yanıt verebilmek ve deneyimlerinizi paylaşmak için giriş yapmalısınız.

Giriş Yap