İki çocukla sabah iki ayrı okula yetişmeye çalışırken bir de bu ağlama krizleri çıkınca insanın aklına bin türlü şey geliyor, çok iyi anlıyorum. Benim küçüğüm de kreşe ilk başladığında ilk hafta maşallah deyip geçmiştim, sonra ikinci üçüncü hafta kapıda yapışan bir çocuk oldu. Meğer ilk günlerde şaşkınlıktan ses çıkarmayan çocuk, ortamı tanıyıp rahatlayınca asıl ayrılık kaygısını o zaman yaşıyormuş. Yani gecikmiş ayrılık kaygısı diye bir şey var, seninki bence normal sınırda, okulda kötü bir şey olduğunu düşündürecek bir işaret yoksa panik yapma. Benim işe yarayan şeyler şunlar oldu: - Kapıda vedayı kısa tutmak, sarılıp koklaşıp "seni almaya geleceğim" deyip tek adımda çıkmak, çünkü uzattıkça ikimiz de dağılıyoruz. - Ona bir "ayrılık mendili" ya da cebine koyduğum küçük bir taş vermek, "ben yokken bu bende" demek. - Öğretmenle anlaşıp ağlarken onu kucaklayıp oyuna yönlendirmesini rica etmek, çünkü kapıda bekleyen anne çocuğu daha çok tetikliyor. - Akşam büyüğüme ayırdığım on dakikayı küçüğe de gün aşırı vermek, çünkü kıskançlık ayrılık kaygısını besliyor. Bir de servis saatlerini çakıştırmamak için büyüğün okul çıkışına göre kreşten erken alıyorum, bazen de komşuya rica ediyorum, mükemmel değil ama idare ediyoruz. Sen öğretmene "gün içinde ne zaman sakinleşiyor, oyun oynuyor mu" diye sor, cevap "sabır" değil somut olsun. Ben de hâlâ arada kalıyorum, hangisine önce koşacağımı bilemiyorum, ama iki hafta daha gözlemle, düzelme yoksa rehberlikle konuşursun.