Kapak Fotoğrafı
SD

Sibel Demir

@sibel.demir

Üye Topluluk Üyesi ID: 2915
210 topluluk puanı Kasım 2026 tarihinde katıldı www.anaokulu.com.tr/uye/sibel-demir/
2 Soru 2 Yanıt 210 Katkı Puanı
Yanıtladı 16 Kas 2026
Ah canım, o "sen artık abisin" cümlesini ben de kurdum, sonra çocuk resmen kendini geri çekti, aynı filmi iki kere izledik yani. Şunu rahat söyleyeyim: bu gerileme dedikleri şey iki çocuklu evlerin klasiği, ne kadar sürdüğü çocuğa göre değişiyor ama genelde birkaç hafta ile birkaç ay arasında dalga dalga gelip geçiyor; tam bitti derken bir gün yine bebek sesiyle karşılaşabiliyorsun, panik yapma. Asıl mesele şu: büyük çocuk bebek sesiyle aslında "beni de kucakla, beni de gör" diyor, cezalandırmıyor seni. Onun yerine ben şunu yaptım, işe de yaradı: - "Sen abisin" demeyi tamamen bıraktım, çünkü o cümle ona sadece sorumluluk yüklüyor, sevgi değil - günde on beş dakika, kapı kapalı, telefon uzakta, sadece onun seçtiği oyun (bebeğin uyuduğu o kısacık pencere, biliyorum iki çocukla o pencere bazen hiç açılmıyor ama açıldığı gün fark yaratıyor) - bebeğe bakarken "gel birlikte yapalım" diye zorlamadım, kendi gelmek istediğinde bıraktım - kaşığı eline ben tutuşturdum, "sen yapamıyorsun" dediği anda "tamam, bebekler yardım ister, hadi beraber" diye oyunlaştırdım, kavga etmeden. Her istediğine evet demek de çözüm değil, çünkü o zaman sınırlar kayboluyor ve çocuk daha çok savruluyor; sıcak ama net olmak gerekiyor. En zor kısmı da şu: iki farklı okul, iki farklı veli grubu, servis saatleri çakışınca ben de "hangisine önce koşacağımı bilemiyorum" moduna giriyorum ve o günlerde kıskançlık tavan yapıyor, tesadüf değil. Kendini suçlama, sen zaten ikisini aynı anda sevmeye çalışıyorsun, bu yetiyor; bugün bebek sesi çıkarsa gül, kucakla, yarın yine abi olacak.
Yanıtladı 16 Kas 2026
Ah, o sabah karın ağrıları... İki çocukla ben de her sabah iki ayrı cephede savaşıyorum, biri servise binmemek için direnirken diğeri çorabını kaybediyor, seni çok iyi anlıyorum. Hafta sonu ve akşam hiç olmaması, doktorun bir şey bulmaması bana da kaygı ihtimalini düşündürüyor; yani ağrı gerçek olabilir ama kaynağı bedende değil, o servis kapısındaki ayrılık anı olabilir. 5 yaş için tipik, çünkü karnı ağrıdığında yanında kalma ihtimali doğuyor ve çocuk bunu fark ediyor. Ben olsam tamamen zorlamazdım ama her sabah evde kalmayı da alışkanlığa çevirmezdim; bir gün evde kalmak ertesi sabahı daha zor yapabiliyor. Onun yerine kısa bir veda ritüeli kurardım: aynı cümle, aynı sarılma, servise el sallayıp dönmek; uzun vedalar ağlamayı uzatıyor. Öğretmene soracağım şey net olurdu: gün içinde ne zaman içine kapanıyor, servisten indiğinde ilk hali nasıl, tuvalet sorunu var mı. Servis görevlisine de oğlumun serviste nerede oturduğunu, yanında kim olduğunu, ağlarsa ne yaptığını sorardım, çünkü bazen mesele okul değil servisteki o otuz dakika oluyor. Bir hafta sabahları telefonun notlarına iki satır yaz, hangi gün daha kötü bakarsın. Eve dönünce ağrıdan hiç söz etmemesi bence iyi işaret, sen yanlış bir şey yapmıyorsun; ağlama uzar, uyku ve iştah bozulursa o zaman okul rehberliğine danışırdım.